ఎప్పుడును గుట్టుతోడి యిల్లాండ్లము నేము వొప్పుగ సిగ్గు విడువనోజగాదు మాకును
మాట మాటలను నీకు మనసిచ్చి మెచ్చి యాపె కాటుక కన్నుల జూచి కరగించీని
తేటలు నేరుచునాపె తేలించనోపు నాపె యేటికి యవ్వరిపొందులేమి బాతి యికను
చేయివేసి చేయివేసి చెక్కునొక్కి చేత మొక్కి మాయపు నవ్వులు నవ్వి మరగించీని
చాయలకు వచ్చునాపె సరసములాడు నాపె ఆయనాయ వున్నసుద్దులాడ నేల యికను
వలపులు చల్లి చల్లి వాడికెగా నిన్ను గూడి వెలయించ నేర్చునాపె యిన్నిటా నాపె
అలరి శ్రీ వేంకటేశ అప్పటి నన్ను గూడితి తొలుతటి సద్దులేల దొమ్ములేల యికను
No comments:
Post a Comment